Gülsevin Kuzu Yazdı: İçimizdeki Büyümeyen O Çocuk
İçimizdeki Büyümeyen O Çocuk😥😢😢
Bazen derinlerden,
Kimsenin duyamayacağı bir ‘ah’ yükselir sessizce…
Bayramlar gelir geçer,
Gülümsemek bir alışkanlık olur zamanla.
Neşeyle karşılık verirsin herkese,
Çünkü kimse bilmemeli içindeki sessizliği.
Kalbinin bir köşesinde,
Kimsenin dokunmadığı bir yerde,
Öksüz kalmış küçük bir kız çocuğu susar hep.
Ne sitemi vardır sesli,
Ne gözyaşı taşar dışına.
Sadece sen bilirsin onun sessizliğini.
Zaman geçer, yıllar devrilir,
Sofralar kurulur, kucaklaşmalar çoğalır…
Ama o his, o eksiklik hiç geçmez.
Bir yanın hep yarım kalır,
Bir yanın bu hayata, bu kalabalıklara hep biraz yabancı.
Çünkü sen, içindeki o küçük kızı
Hiç büyütemedin.
Ve her bayram sabahı,
O çocuk gözlerinin ardında oturur,
Sadece senin bildiğin bir sükûnetle…
Özlersin.
Sanki onunla geçen zaman bir rüyaydı.
O kadar güzeldi ki her şey,
Bazen kendine sorarsın:
“Gerçek miydi?”
“Gerçekten yaşandı mı?”
Hep korudu, hep sevdi,
Kendinden bile çok.
Sen daha eksik olduğunu bile bilmeden,
Seni tamamlayarak…
Şimdi sen,
Onun kadar iyi bir anne olabilmek için
Zihninde onun sesiyle konuşur,
Yüreğinde onun sevgisiyle çabalarsın.
Çünkü bazı sevgiler
Gidince bile eksilmez,
Sessizce büyür insanın içinde.
Tıpkı içimizde büyümeyen o çocuk gibi…
Kaynak: Gülsevin Kuzu
- Hikaye/Zarife Yurt Akbaş Yazdı: “Bugün ilk defa eteğimi kimse çekiştirmeden yürüyorum…” - Ağustos 14, 2026
- İsa Kılıç Yazdı: Dostça… İnsan Olmak Çabası -Kendime Notlar- - Ağustos 14, 2026
- Ali Koç Yazdı: Bir Paylaşım/Bir Yorum… - Ağustos 14, 2026
