Edebiyat

En Fazla Ölürüm… ​İnsanoğlu dediğin, hayatın konforuna tutunduğu kadar onun hakkını vererek yaşamaktan korkan tuhaf bir canlıdır. Dört duvarının arasına

Çevrenin Fısıltıları, Mahallenin Dili “Ziya Bey, bu kız böyle nereye kadar?” “Ver şu üç harfli marketlerden birine. Üç beş ay

Annesi Ona Yastık da Vermedi Yorgan da… Annesi Ona Yastık da Vermedi, Yorgan da. Verseydi şaşardım zaten. Bizim Mahmut Efendi’nin

TÜÜÜÜ! Tüüü! diye yüzüme tükürdü. ​Çocukluğumdan kalan o sesi hiç unutmam. ​Beşinci sınıftaydım. Matematik dersindeydik. İki havuzun debisini karıştırmış, çarpım

Hediye, babasına “Sapıksın!” diye bağırdı. “Sapııııkk!” ​Ses, evin içindeki rutubetli havada yankılandı. Babası, yarı açık ağzıyla öylece kalakaldı. Elleri masanın

“Ah Tuttu” Dediler Tren düdüğünü uzun uzun çaldı. Rayların üzerinde kalan kamyonetin motoru bir türlü çalışmadı. Şoför kontağı çevirdikçe motor

Ey Yolcu… Mahmut Bey, köyünün yiğitlerindendi. Yetmiş üç yıl toprağa emanet edilene dek, bünyesi çelik gibiydi. Altmış beş yaşına gelmiş,

SON BAKIŞ(Son) Sacit Bey yıllarca mobilyacılık yaparak büyük bir başarı elde etmişti. Asıl işi olan mobilya sektöründe hâlâ güçlü bir

SON BAKIŞ   Aradan geçen yıllar içinde Sacit Bey, sahip olduğu serveti daha da büyütmenin yollarını aramaya başladı. Ona göre

Dindar Amcalarının Cenazesine Mini Etekle Geldiler. Güner Bey’i mahallede tanımayan yoktu. Dürüst adamdı. Namazını kaçırmaz, kimsenin hakkına girmezdi. Sözü dinlenir,

SON BAKIŞ/1 Evde ağır bir sessizlik vardı. Taziyeye gelenler tek tek karşılanıyor, ikramlar yapılıyor, herkes aynı cümleyi kuruyordu: “Allah rahmet