Ayşe Sucu Yazdı: Sen Sen Ol, Asla Alay Etme!..
SEN SEN OL, ASLA ALAY ETME…
Ortaokul yıllarımdı. İmam Hatip’ten bir grup arkadaşımı eve davet etmiştim. Annem elleriyle börekler, sarmalar hazırlamıştı. Salon masasında çaylarımızı içiyor, neşeyle gülüşüyorduk. Aramızda başka bir okulda, kolejde okuyan bir arkadaşımız da vardı.
Bir ara onun gözü salondaki avizeye takıldı. Rahmetli babam, salon daha iyi aydınlansın diye iki ampulü duyun dışına takmıştı. Arkadaşım bunu görünce kahkahalarla dalga geçmeye başladı.
O an neşem bir anda kursağımda kaldı. Çok utandım ve çok da kırılmıştım..
Akşam babacığım eve geldiğinde ağlayarak olanları anlattım. Ne kadar bozulduğumu da söyledim.
Babacığım beni sessizce dinledi. Sonra hayatım boyunca unutamayacağım o dersi verdi:
“Bak kızım,” dedi, “insanın bu hayatta gerçekten üzülüp utanması gereken üç şey vardır: HIRSIZLIK, ARSIZLIK VE EDEPSİZLİK
Arkadaşının yaptığına gelince, cahillik deyip geçelim…
Ama sen sen ol; insanların eşyalarıyla, bedenleriyle, görünüşleriyle, düşünceleriyle asla alay etme.
Çünkü insan dünyaya gelirken ailesini, evini, bedenini, imkânlarını seçemez. Bunların hiçbiri onun marifeti ya da kusuru değildir. İnsan, sahip olduklarından çok nasıl bir insan olacağını seçer.”
Sonra avizeyi gösterip:
“Üzülme kızım,” dedi. “Ben o avizenin çok daha iyisini de alırım; gün gelir değiştiririm. Çok şükür mali durumumuz bunlara elverir… Lakin eşya dediğin nedir ki? Kırılır, eskir, yenilenir. Fakat insanın kalbini kırmak başka bir şeydir; bak nasıl üzülmüşsün… Bir insanın onuruna dokunan söz, söylendiği anda uçup gitmez; yıllarca kalbin bir köşesinde iz bırakır. Demem o ki; insanın gönlünde bıraktığın iyi ya da kötü iz, senin ahlakının aynasıdır.”
O gün şunu öğrendim:
İnsanın değeri sahip olduklarıyla ölçülmez; başkasının eksik gördüğü yerde nasıl davrandığıyla ölçülür.
Babamın o gün söylediği sözlerin üzerinden yıllar geçti. Artık kendisi de yok, eşyalar da…Ama o sözler hâlâ ilk günkü gibi kalbimde.
Çünkü bazı sözler direkt ruha işler.
Dünya döner, eşyalar değişir, insanlar gider; fakat insanın insanda bıraktığı iz asla silinmez.
Bir eve zenginliği getiren de ne tavanındaki avizelerdir, ne içendeki eşyalardır. En büyük zenginlik güzel ahlaktır vesselam.
Mekanın cennet olsun babacığım…
Kaynak: Ayşe Sucu
