Hikaye/Zarife Yurt Akbaş Yazdı: Garanti Kapsamında İade
Garanti Kapsamında İade
—“Ben senin oğlunun donunu yıkamak zorunda mıyım Şerife Teyze?!
Cumartesi sabahının köründe, İstanbul’un orta yerinde bir apartman dairesi bu feryatla çınladı. Merve, telefonun ahizesine adeta kükrüyor, hattın diğer ucundaki kayınvalidesi Şerife Hanım’a hakları ihlal edilen bir tüketici edasıyla dünyayı dar ediyordu.
O sırada mutfakta belinde çiçekli önlüğü, elinde unlu merdanesiyle misafirler için poğaça kabartan Hüseyin duraksadı. Banyonun kapısına baktı. Kirli sepetinde topu topu iki çift atletle üç çift çorap yatıyordu. Merve için mesele çamaşırın miktarı değil, sözleşmede yer almayan bir külfetin kendi konfor alanına dayatılmasıydı.
Bizim Hüseyin ile Merve evlendiklerinde ikisi de otuz beşini devirmiş, koskoca şirketlerde “uzman” unvanıyla çalışan Anadolu çocuklarıydı. Anadolu’nun bağrından kopup gelmişlerdi gelmesine ama Merve’nin kafasında evlilik, hayatı paylaşmak değil; riskleri ve külfetleri dördüncü şahıslara devretme sanatıydı. Kocası Hüseyin imalat hatası bir üründü; dolayısıyla evlilik müessesesinde çıkan her işlevsel arıza doğrudan üreticiye, yani kayınvalideye bildirilmeliydi.
Hakkını yemeyelim; Merve kendi öz annesine tek kelime etmezdi. Kızın anası damadı melek bilir, evde ne olup bittiğinden habersiz duasını eder otururdu. Zaten yetkili bayi dururken aracı kurumlara gitmenin mantığı yoktu. Şerife Hanım’ın telefonu günün sekiz saati çağrı merkezi gibi çalardı.
O sabahki krizden sonra Şerife Hanım, Anadolu kadınının kadim ve pratik zekasıyla hiç tartışmaya girmedi. Ertesi gün elinde bir pazar filesiyle çıkageldi. Banyodaki kirli çamaşırları bir bir topladı, filenin içine doldurdu. Oğlunun yüzüne bile bakmadan Merve’ye döndü:
—“Haklısın kızım,” dedi. “Üretim hatası bizimse, garanti kapsamındaki servis hizmeti de bizimdir.”
O günden sonra akıllara zarar bir tedarik zinciri kuruldu. Her pazar sabahı Şerife Hanım, otobüsle şehrin bir ucundan geliyor, oğlunun bir haftalık çamaşırını alıyor, kendi evinde yıkayıp, kurutup, mis gibi kolalayarak getirip Hüseyin’in dolabına diziyordu.
Merve bu hizmet kalitesinden oldukça memnundu. Mutfakta Hüseyin börek pişiriyor, temizlik için profesyonel destek alınıyor, kuryeler kapıyı aşındırıyor, çamaşır lojistiğini ise kayınvalide yürütüyordu. Sistem kusursuzdu.
Fakat sistemdeki bu kusursuzluk fazla uzun sürmedi. Çamaşırların kayınvalide tarafından yıkanıp geldiği dördüncü ayın sonunda evlilik aniden çatırdadı.
Merve, kayınvalidesini arayıp “Sen bu yumuşatıcıyı fazla kullanıyorsun, oğlunun donları benim Ten Uyumu Standardıma aykırı kimyasal yayıyor, markayı değiştir!” diye ihtar çekti. Şerife Hanım “Elli yıldır aynı deterjanı kullanırım ben” deyince de Merve, “Sorumsuz üretici tutumu nedeniyle müşteri memnuniyetsizliği” gerekçesiyle boşanma davası açtı.
Hakim tarafları boşadı.
Mahkeme ilamının altındaki gerekçeli kararda ise tam olarak şu ifade yer alıyordu:
”Davalı tarafın, ayıplı mal statüsündeki kocasını evlilik süresi boyunca usulüne uygun işletip bakımını bizzat yaptığı, buna karşın davacının üründen beklediği azami faydayı sağlayamadığı anlaşıldığından; tarafların koşulsuz iade hükümleri uyarınca boşanmalarına, kullanılmış koca Hüseyin’in ise tüm müştemilatıyla birlikte kök ailesine aynen iadesine karar verilmiştir.”
Hüseyin adliyeden çıkarken belindeki un kokusuyla bir sigara yaktı.
Şerife Hanım ise oğlunun koluna girip pazar filesini Hüseyin’in eline tutuşturdu:
—“Yürü oğlum,” dedi. “Bir dahakine seni alana mutlaka kullanma kılavuzu da vereceğim.”
Kaynak: Zarife Yurt Akbaş
- Cengiz Genç Yazdı: Veda Hutbesi: İnsanın Vicdanına Bırakılan Emanet - Eylül 4, 2026
- Cem Murat Yazdı: Putin:“ABD, nükleer silahlarını nükleer olmayan bir devlete karşı kullanan dünyadaki tek ülkedir ve bunu iki kez yapmıştır“ - Eylül 4, 2026
- Hikaye/Zarife Yurt Akbaş Yazdı: Garanti Kapsamında İade - Eylül 4, 2026
